یوهان ولفگانگ فون گوته در سال ۱۸۱۴ ترجمهٔ آلمانی اشعار حافظ، شاعر شیرازی سدهٔ هشتم هجری، را خواند. این آشنایی الهام‌بخش یکی از آثار مهم دوران پختگی او شد: «دیوان غربی-شرقی» که در سال ۱۸۱۹ منتشر شد.
گفت‌وگویی فراتر از قرن‌ها
گوته صرفاً از شعر فارسی تقلید نکرد. او چنان نوشت که گویی با حافظ گفت‌وگو می‌کند و به مضامینی چون عشق، شراب، سفر و حکمت پرداخت و دربارهٔ آنچه شرق و غرب می‌توانند از یکدیگر بیاموزند اندیشید. برخی از شعرهای این مجموعه را ماریانه فون ویلمر سروده و به نام گوته در آن آمده است.
نمادی که زنده مانده است
امروز دیوان نقطهٔ ارجاعی برای تبادل فرهنگی میان آلمان و ایران است. در وایمار، بنای یادبودی با دو صندلی روبه‌روی هم یادآور این دو شاعر است و چاپ‌های دوزبانهٔ تازه خوانندگان را با هر دو آشنا می‌کنند.
